روزهای جالبیه... وقت نمیکنم وبلاگمو بروز کنم ...یعنی حس میکنم نمیتونم حرف بزنم..گاهی بخودم مشکوک میشم..میگم نکنه سکوت کردن وخاموشی ونهایتا حل شدن تدریجی واسم اتفاق افتاده.....گاهی هم که حرف میزنم حس میکنم یه جور غرولنده...واسه همین حس خوبی ندارم به این بخش..اما در عوض در همین خاموشی تحمیلی وپذیرفته شده هی فیلم میبینم...هی کتاب میخونم...هی میرم سر کار...برنامه های مهپاره رو میبینم...فیلم ملکه ومن که فلاش بکی میزنه به روزهایی دور..واینکه انگار خوابم...واینکه بر ما چه گذشت ...دیگه مدتهاس ماشین نمیبرم تو ترافیک وهیاهوی اطرافم ذهنمو رهامیکنم ومیسپارم به صدای edit piyaf....سهیل نفیسی...the way.....لئونارد کوهن...مدونا..و یه وقتایی دامبولیهای اینور واونور آب...ومیرم تا دور دستها وآرزوها وتجربه های ناب که شاید تکرار نشه وشاید بشه..وچشمهام مردمو دنبال میکنن وصورتهاشونو که اکثرشون اخمو هستن وتوهم...ولبخندی هم اگه هست خیلی کمرنگه یا مثل یه جرقه ..خیلی کوتاه بین دختر پسرهای جوون یا تین..ردوبدل میشه ودیگه هیچ....
یه مدته موهامو کوتاه نکردم دوس دارم بلند شه مثل اون وقتا خرگوشی ببندمشون...یا مثل وقتی که بدجوری تحت تاثیر ژیلا سهرابی در سریال طلاق بودم ببافم ودم اسبی کنم...صبح با شنیدن آهنگ " با من تا آخر عشق برقص" وصدای کوهن به این فکر کردم مدتهاس هیچ قصه عاشقانه ای نشنیدم...اینکه دوروبرمون کسی عاشق شده باشه...درست برعکس سالهای خیلی قبل که زیاد میشنیدم...اما کاکلیهای شاد وقناری های خاموش رو زیاد میبینم...در چشمها وبر لبهای این جوونهای زیبا ودوست داشتنی ..
